بیعت و مسایل آن از دیدگاه عرفان اسلامی

معاون سر محقق محمد نذیر محمدی آمر دیپارتمنت تصوف مرکز عقیده و ثقافت معاونیت علوم اسلامی اکادمي علوم افغانستان کنفرانس علمی – تحقیقی خویش را تحت عنوان (بیعت و مسایل آن از دیدگاه عرفان اسلامی) در تالار کنفرانس ها وسیمینار های اکادمی علومو در حضور علماء و محققین ارایه نمود.

درین کنفرانس تعریف بیعت، مشروعیت بیعت، اقسام و احکام بیعت ودیگر مسایل مربوط به بیعت ارایه گردید، محترم محقق افزدو: بیعت به معنای ایجاب بیع، مبایعه و پیمان بستن است. بیعت در اصل پیمان و عهدی است که میان مرید و شیخ یا میان مردم و امام بسته می‌شود و هدف آن اطاعت از اولی الامر و تزکیه نفس است. این مفهوم در قرآن و احادیث و اقوال علما مشروعیت یافته و به‌عنوان رابطه‌ای معنوی برای هدایت و اصلاح نفس شناخته می‌شود. پس از پیامبر اسلام، دو نوع بیعت باقی مانده است: بیعت با خلیفه یا امام و بیعت با شیخ یا مرشد. برای کسی که با او بیعت می‌شود، علما شرایطی همچون دانستن دین به قدر ضرورت، تقوا و صلاح، پیروی از سنت، داشتن خدمت کامل و اثرگذاری در اصلاح حال مریدان ذکر کرده‌اند. در مقابل، بیعت‌کننده باید بالغ، عاقل و راغب باشد، هرچند آمادگی کامل و صد درصدی شرط نیست. بیعت دارای الفاظ و عبارات مشخص است و تکرار آن نیز از پیامبر و صوفیان نقل شده است.

در مجموع، بیعت عهدی معنوی و اجتماعی است که هدف آن تقویت ایمان، اصلاح نفس و ایجاد پیوندی روحانی میان رهبر دینی و پیروان است.

کنفرانس طبق وقت تعیین شده ارایه و بعد از طرح سوال و ارائه پاسخ های مؤجه، از جانب هیأت مؤظف مثبت ارزیابی گردید. مجلس با دعای اختتامیه با امید تحقیقات مؤثر و همه جانبه پایان یافت.